سنت قدیمی راه اندازی کارناوال عروسی امروز به یک ناهنجاری و به طور ناخواسته وسیله ای برای آزار و اذیت دیگران تبدیل شده است. در زمان قدیم هنگامی که می خواستند عروس را به خانه بخت بفرستند، او را سوار بر اسبی می کردند و داماد هم افسار اسب را گرفته و به همراه مهمانان شادمانه و پایکوبان به سمت خانه مشترک شان راهی می شدند. در واقع علت برپایی مراسمی اینچنینی در گذشته، اعلان همگانی به همه روستاییان و ایلات بوده که این ۲ نفر به عقد هم درآمده و زن و شوهر هستند که البته این مراسم با نظمی خاص و بدون تنش همراه و مورد توافق ضمنی همگان بوده است.

اکنون اتومبیل جایگزین اسب و درشکه شده تا جایی که در بیشتر مواقع با بوق های ممتد و راهبندان و ویراژ دادن در خیابان ها و سبقت های غیرمجاز، مزاحمت های فراوانی را برای شهروندان ایجاد می کنند، بنابراین مشاهده می کنیم که استحاله این سنت اجتماعی در شکل مدرن از کارکرد اصلی خود خارج شده و به شکل کژ کارکرد در آمده است؛ چرا که در روند جاری برخلاف گذشته شادی همگان را به دنبال ندارد و باعث  شادی افراد اندکی است شهروندان تا جایی آزادی عمل دارند که ناقض آزادی و آسایش دیگران نباشند. باید توجه داشت که برگزاری جشن عروسی در حریم خانه و اماکنی که مجاز شناخته شده است، منعی ندارد اما تجاوز به حقوق شهروندی به نام جشن و پایکوبی در عروسی خلاف هنجارهای پذیرفته شده اجتماعی است. بنابراین به این نتیجه الزام آور می رسیم که مراسم انتقال عروس در قالب کارناوال های شادی علاوه بر مزاحمت های خیابانی، گاهی موجب حوادثی می شود که خاطره تلخی را در ذهن عروس و داماد و خانواده طرفین رقم می زند زیرا این مراسم ممکن است علاوه بر آلودگی صوتی زیاد و ایجاد ترافیک در خیابان با نزاع، درگیری یا وقوع تصادفات شدید همراه باشد.

به گزارش “کاروانسرا” کارناوال‌های عروسی به عنوان معضلی برای شهر راور تبدیل شده و مردم در ساعت‌های پایانی شب که برای استراحت در منزل حضور دارند، به دلیل سر و صدای بیش از حد این کارناوال در بدرقه عروس و داماد به خانه بخت، آسایششان به مخاطره می‌افتد.

صدای بلند موسیقی، تک چرخ زدن موتور سیکلتها و وصدای ناهنجار آنها،  ترکیدن ترقه ،رقص کودکان شاد که تا نیمه بدن خود را از ماشین‌های در حال حرکت بیرون آورده‌اند، دوربین‌های عکاسی و فیلمبرداری که لحظه به لحظه این صحنه‌ها را به یادگار می‌سپارند از جمله صحنه‌هایی است که در کاروان‌های عروسی در حال حرکت در خیابان‌های شهر راور به صورت مشترک قابل مشاهده است.

انبوه ماشین‌هایی که بوق زنان شبی شاد را برای یک عروس و داماد رقم می‌زنند، هرگز به این مسئله فکر نمی‌کنند که ممکن است این سر و صداها باعث ایجاد مزاحمت برای دیگران شده یا حتی گیر افتادن  آمبولانس در این کاروان‌ها جان بیماری را به خطر بیاندازد.

اما آنچه در برگزاری این جشن‌ها باید مدنظر گرفته شود لزوم رعایت حق مردم است،جشن‌ها نباید باعث ایجاد مزاحمت برای مردم باشد و این مسئله نکته‌ای است که متأسفانه طی چند سال گذشته به دست فراموشی سپرده شده است.

یکی از این مزاحمت‌ها راه‌اندازی کاروان‌های عقد و عروسی در خیابان‌های شهر راور در ساعات پایانی شب است که با بوق زدن‌های متمادی ماشین‌های همراه عروس و داماد باعث ایجاد سرو صدا و سلب آسایش مردم می‌شود.

برخی از برگزارکنندگان این مراسم نیز که در ساعات آغازین شب این گونه کاروان‌ها را راه می‌اندازند با حرکت در خیابان‌های شلوغ باعث ایجاد ترافیک می‌شوند.

راه‌اندازی کاروان عروسی برای خوشبختی زوجین و آینده مشترک آنها اثر مطلوبی ندارد و فقط می‌تواند موجب شادمانی و بدرقه همراهان برای رساندن عروس و داماد به خانه مشترکشان باشد، ولی اینکه این موضوع چرا موجب شده تا آسایش مردم مورد توجه نباشد جای سئوال دارد.

نباید شادمانی عده‌ای موجب تجاوز به حقوق سایر افراد شود، باید توجه داشت که حقوق شهروندی یکی از مواردی است که در زندگی مدرن باید به آن توجه کافی داشت، به واسطه اینکه من می‌خواهم شاد باشم نمی‌توانم آسایش دیگران را برهم بزنم.

آشنا نبودن با حقوق شهروندی از دلایل مهم ایجاد سر و صدا و مزاحمت شبانه در پایان مراسم عروسی است، هنوز رعایت حقوق شهروندی برای افراد جامعه درونی نشده است چون آموزش‌های شهروندی آن گونه که باید به افراد جامعه آموزش داده نشده است.

اگر چه  راهکار حل مزاحمت‌های شبانه برخی افراد پس از پایان مراسم عروسی انتظامی و امنیتی نیست بلکه راه‌حل آن روش‌های آموزشی و فرهنگی است،اما نیروی انتظامی نیز در این زمینه دخیل است.وباید با کسانی که باعث سلب آسایش مردم میشوند برخورد قانونی کند.

همگان می‌توانند در محیط‌های بسته به شادی بپردازند و کسی مانع آنان نمی‌شود و لی در صورت حضور در خیابان برای ادامه شادی باید مراقبت‌های لازم صورت گیرد.

مسئول سامان دادن به این گونه شادمانی ها در کشور کیست و آیا می توان به دفاع از حقوق همه شهروندان چه آنها که در جشن هستند و چه آنها که پشت این جشن ها، مشکلات و کارهای عقب افتاده خود را انتظار می کشند، تدابیری اندیشید؟

باید متولیان فرهنگی و رسانه ها در فرهنگ سازی در این زمینه اقدام کنند و به طور همزمان نظارت های رسمی برای وادار کردن هنجارشکنان و انطباق با انتظارات جامعه به منظور حفظ حقوق شهروندان صورت پذیرد.

“کاروانسرا” امیدوار است این گزارش تلنگری برای افراد که آسایش مردم را به خطر می‌اندازند، باشد.