گروهی چنین بیان می‌دارند که روز سیزده هر‌ماه در جدول سی روز ایران باستان به فرشته تیر یا تیشتر که ستاره باران است،مربوط است و بسیار روز خجسته و مبارکی است. در اعتقادات مردم ایران باستان روز سیزده بدربه هیچ وجه نحس نبوده است. در جدول مربوط به سعد و نحس روزها نیز روز سیزدهم مبارک آمده است. مردم ایران باستان در مورد این روز معتقد بودند که جمشید شاه (بنیانگذار نوروز) روز سیزده نوروز را در صحرای سبز و خرم، خیمه و خرگاه برپا می‌کرد و بار عام می‌داد. چندین سال متوالی این کار را انجام داد که در نتیجه این مراسم در ایران زمین به صورت سنت و مراسم درآمد. در تحلیلی دیگر این‌طور بیان می‌گردد که ایرانیان پس از دوازده روز جشن‌گرفتن و شادی‌کردن که به یاد دوازده ماه از سال است، روز سیزدهم نوروز را که فرخنده است به باغ و صحرا می‌رفتند و شادی می‌کردند و در حقیقت بدین ترتیب رسمی‌بودن دوره نوروز را به پایان می‌رسانیدند. در تحلیل دیگری چنین بیان می‌گردد که اعتقاد به عمر ۱۲‌هزار ساله جهان نزد زرتشتیان، تحت تأثیر نجوم بین‌النهرین است که معتقد بودند هر‌یک از دوازده اختر که خود به یکی از برج های دوازده‌گانه حاکم است، هزار سال به جهان حکومت خواهد کرد. بدین روی عمر جهان دوازده هزار سال است و در پایان دوازده هزار سال، آسمان و زمین درهم خواهد شد. بنا براین اصل اعتقاد به دوازده هزار سال و دوازده ماه سال تأثیر معتقدات بابلی است. پس از دوازده هزار سال، آشفتگی آغازین باز می‌گردد پس جشنهای دوازده روز در فروردین آغازسال با سال دوازه ماهه و دوره دوازده هزار ساله عمر جهان مربوط است. انسان آنچه را در این دوازده روز پیش می‌آمد، سرنوشت سال خود می‌انگاشت. از پیش از نوروز انواع دانه‌ها را می‌کاشتند و هر دانه‌ ای که در طی این دوازده روزه بهتر و بیشتر رشد می‌کرد آن دانه را برای کاشت آن سال به‌کار می‌بردند و گمان داشتند اگر روزهای نوروزی به اندوه بگذرد همه سال به اندوه خواهد گذشت. درادامه آمده است: ۱۲‌روز فروردین نماد همه سال بود و چون پس از ۱۲‌هزار سال عمر ، آشفتگی نخستین باری دیگر باز می‌گشت پس در پایان دوازده روز نیز یک روز نشان آشفتگی نهایی و پایان سال را بر خود داشت. علف یا سبزه گره زدن یکی از کارهای روز سیزده‌بدر، علف گره‌زدن است.در‌مورد سابقه این رسم می‌گویند که مربوط به فرزندان کیومرث یعنی اولین زوج یا اولین پدر و مادر (مشیه و مشیانه)است. زرتشتیان معتقدند چون این دو با هم ازدواج کردند، دو شاخه «مورد» را گره زدند و پایه ازدواج خود را بنا نهادند و از آن زمان به بعد این رسم معمول گردید.

سیزده بدر از رسوم قدیم ایرانیان است. در هر شهر و منطقه ای به گونه ای خاص برگزار می شده و می شود. شهر راور و مردم آن نیز از این قاعده مستثنی نبوده اند و مانند همه سنتهای دیگر، هر ساله مراسم روز سیزده نوروز را نیز انجام می دادند. اما پیشرفت جامعه نحوه سیزده بدر رفتن را دستخوش تغییراتی کرده است.

به دلیل اینکه راور در منطقه کویری واقع شده، در نزدیکی شهر ییلاق یا جایی که بتوان روز سیزده را در آنجا به سپری کرد بسیار محدود می باشد.

در گذشته نه چندان دور وسایل نقلیه موتوری مانند امروز جای خود را در میان مردم باز نکرده بود و اکثر مردم از دوچرخه یا چهار پایان به عنوان وسیله حمل و نقل استفاده می کردند. به همین دلیل این امکان وجود نداشت که در روز سیزده بدر به مکانی دور از محل زندگی خود سفر کنند. اکثر خانواده ها تدارک ناهار و پذیرایی برای این روز می دیدند و معمولا ناهار را در منزل صرف کرده و پس از آن از خانه خارج شده و به همراه همسایه ها یا اقوام به مزارعی که در نزدیکی منازلشان بود می رفتند.

زنها، دخترها، بچه ها، تازه عروس و دامادها اقدام به گره زدن برگهای گندم یا جو می کردند. جوانها به بازیهای محلی از قبیل گردوبازی، پول بازی، اشکس بازی(eshkas bazi)  می پرداختند. از درختی تنومند مانند بید، چنار، توت، پتک(patk) و … طناب بزرگی به عنوان تاب آویزان می کردند و کسانی که تمایل داشتند از مرد و زن و دختر و پسر تاب بازی می کردند. هر کس سعی می کرد مهارت خود را در تاب بازی به رخ دیگران بکشد. برای بچه ها استفاده از این تابها مقدور نبود و آنها به تماشای تاب خوردن بزرگترها بسنده می کردند.

خلاصه عقیده براین بود که در روز سیزده بدر حتما باید از خانه بیرون رفت و به قول پیرزنهای قدیمی پایی به سبزه زد و سیزده را به در کرد. در این روز به خانه دیگران نمی رفتند و عقیده داشتند که این کار شگون ندارد.

گاهی بچه ها شعری طنز گونه را به تنهایی یا به صورت گروهی زمزمه می کردند. }سیزده به در – چارده به تو – دردا بلا این تو کوتو (kot)«کت= سوراخ» – اون تو کوتو – وقت بهار سنجتو (شکوفه سنجد){.

مکانهایی که بیشتر پذیرای مردم برای مراسم سیزدهم فروردین بود عبارت بودند از: سر آسیاب، جو پرتو (جوب پرت آب)، جوب آب کوه، خواجه، دل دل(dol dol)، سرچشمه، میر عرب، شریف آباد و … .

در پایان روز هم با سرخوشی و شادی به خانه بر می گشتند و مهیای کار برای روز چهاردهم می شدند.

با پیشرفت علم و صنعت و تکنولوژی و افزایش وسایل حمل و نقل موتوری  این امکان فراهم شد که مردم در روز سیزده بدر به جاهای دورتر و حتی شهرهای همجوار عزیمت کنند. امروزه معمولا از قبل برای محل اسکان روز سیزده بدر و نیز تدارک ناهار و تنقلات آن برنامه ریزی انجام می شود. به علت محدود بودن تفرجگاههای نزدیک  شهر، شب قبل یا صبح زود یک نفر با موتور سیکلت زودتر از همه به راه می افتد و جایی را برای اسکان افراد فامیل رزرو یا تصرف می نماید. اکثر مواقع چند خانواده با هم بیرون می روند. غذا را یا در خانه می پزند و به همراه می آورند یا در همان مکان غذا طبخ می شود. همان گونه که پذیرایی های داخل خانه ها پر زرق و برق است، برای سیزده بدر هم چیزی کم نمی گذارند. (ناهار مفصل به همراه دوغ یا نوشابه و سالاد و …) یک میهمانی کامل در فضای باز. از آتش معمولا خبری نیست و برای تهیه غذا و چای بیشتر از اجاق گاز و کپسول پیک نیک استفاده می شود. همه چیز رنگ تمدن به خود گرفته است.

بازی بچه ها با توپ انجام می شود. از تاب خوردن خبری نیست یا بسیار کم است، چون درختی باقی نمانده که توان طناب داشته باشد. تاب بازی؛ به بازی بچه ها تبدیل شده است و بزرگترها از تاب خوردن خجالت می کشند و اگر کسی این جسارت را به خود بدهد و در تاب بنشیند همه او را به گونه ای نگاه می کنند که انگار مرتکب گناه کبیره شده است. بزرگترها بیشتر به بحث پیرامون مشکلات اقتصادی، قیمت نفت، عدم پرداخت وام و  مسائل سیاسی می پردازند. سبزه گره زدن هم کمتر دیده می شود.

در پایان روز و هنگام مراجعت، همه خسته از کار و تلاش یک روزه که صرف تهیه غذا و شستشوی ظروف و غیره شده است. در چهره همه پیداست که از گردش و تفریح این روز لذتی که نبرده اند هیچ بلکه خستگی این روز؛ فردا هم در کارشان تاثیر خواهد گذاشت.

انشاالله که ایام عید و بقیه ایام سال برای همه سرشار از شادی و سرور باشد.