واکنش تند و عصبی رسانه‌های طیف اصلاح‌طلب به ماجرای طرح تکریم بانوان در ادارات منتسب به شهرداری تهران، نشان داد که انگار باز هم فرصتی برای این جریان فراهم شده تا با «هوچی‌گری رسانه‌ای»، خوراک خبری برای رسانه‌های بیگانه و همچنین سازمان‌های مختلف جهانی برای اعمال فشار بیشتر و تحریم‌های گسترده‌تر علیه کشورمان فراهم کند؛ جریانی که اساسا هویت و زنده بودن خود را در ساماندهی جنجال علیه جمهوری اسلامی ایران جستجو می‌کند.

به گزارش “کاروانسرا” به نقل از رجانیوز:  «تفکیک جنسیتی در ادارات مربوط به شهرداری» جدید‌ترین محل عقده‌گشایی اصلاح‌طلبان علیه احکام اسلامی است؛ رویکردی که سالیان متوالی است از سوی رسانه‌های این جریان دنبال می‌شود. از حمله «آسمان» به حکم الهی قصاص تا توهین «قانون» به شرع مقدس اسلام در زمینه حقوق زنان و مساله ارث و دیه؛ همیشه پای یکی از احکام اسلامی در میان است تا دستمایه هجمه این نشریات قرار بگیرد تا از آب گل‌آلود این فضا، «کاسبی سیاسی» کنند.

در روزهای اخیر، همه تلاش این رسانه‌ها بر روی عبارت «تفکیک جنسیتی» متمرکز شده تا آن را در افکار عمومی تبدیل به یک فحش کنند و کسی نتواند از آن دفاع کند؛ در حالی که اساسا ایجاد فضایی که در آن کمترین ارتباط غیرضروری میان آقایان و خانم‌ها وجود داشته باشد، نه به معنای توهین به افراد فعال در یک مجموعه است و نه به معنای پرده کشیدن میان زن و مرد برای جلوگیری از ارتباطات احتمالی ناپاک و غیرشرعی؛ بلکه یک اقدام بسیار طبیعی است که باید از ابتدا در همه نهاد‌ها و مجموعه‌های دولتی کشور اجرا می‌شد که با کوتاهی همراه بوده و اکنون قرار است در بخشی از این ادارات اجرایی شود.

اما چرا این اقدام ساده و طبیعی، اینقدر با جنجال از سوی جریانات سیاسی خاص روبرو شده است؟ شاید بتوان بخشی از این ناراحتی در رسانه‌های طیف اصلاحات را در ارتباط با سابقه آن‌ها دانست؛ سابقه‌ای که خودشان هم به افشاگری درباره آن دست زده‌اند و اکنون از بازخوانی آن واهمه دارند.

یک نمونه از ارتباط روزنامه‌نگاران اصلاح‌طلب با خانم‌های «همکار» را باید در ماجرای معروف «کاملیا انتخابی‌فرد» پیگیری کرد.

نام «کاملیا انتخابی‌فرد» در دوره رشد قارچ گونه روزنامه‌های دوم خردادی بدون سابقه خاصی در روزنامه نگاری به یکباره و با همکاری او با روزنامه‌های همشهری (با مدیریت محمد عطریانفر) و آفتابگردان و بخصوص روزنامه «زن» به مدیریت فائزه هاشمی مطرح شد. چندی پیش، «نیک‌آهنگ کوثر»، کاریکاتوریست نشریات اصلاح طلب که چند سالی است در کانادا اقامت دارد، اعتراف کرده بود که کاملیا انتخابی فرد با استفاده از جاذبه‌های جنسی تبدیل به دامی شده بود که بسیاری از روزنامه‌نگاران اصلاح‌طلب پس از ارتباط نامشروع با وی، مجبور به پذیرش شرایط خاصی می‌شدند.

حالا شاید بهتر بتوان علت برخی از مخالفت‌ها و واکنش‌ها نسبت به این مساله را متوجه شد. البته شهرداری تهران هم می‌توانست با اجرای به موقع و صحیح این طرح بدون برنامه‌های تبلیغاتی و خودنمایی، هم به تکلیف شرعی و انقلابی خود عمل کند و هم به دست این طیف از رسانه‌ها، بهانه برای فضاسازی رسانه‌ای ندهد.

از سوی دیگر، مشاهده نام برخی چهره‌های شاخص خبری در میان رسانه‌های جریان اصلاحات که این روز‌ها به طور شدید در کوره «حمله به شهردار تهران» می‌دمند، مشخص می‌کند که این افراد کسانی هستند که بار‌ها و بار‌ها از سوی رسانه‌های انقلابی نسبت به حضورشان در نشریات و مجلات وابسته به شهرداری تهران و مطبوعات نزدیک به محمدباقر قالیباف هشدار داده شده بود اما با بی‌اعتنایی آقای شهردار و تیم سابق شهرداری روبرو شده بود.

در واقع شهرداری تهران که پس از یکسال، هنوز تاوان عدم انتخاب محسن هاشمی رفسنجانی به عنوان شهردار در انتخابات داخلی شورای شهر تهران را پس می‌دهد، اکنون توسط افرادی محاکمه می‌شود که زمانی مورد حمایت تیم رسانه‌ای شهرداری تهران قرار داشتند و به عنوان خبرنگار برای نشریات و روزنامه‌های نزدیک به قالیباف، تحلیل و خبر می‌نوشتند و منتقدین اصولگرای او را با شدید‌ترین الفاظ مورد حمله و توهین قرار می‌دادند.

تا چند سال پیش افرادی که اکنون در رسانه‌های اصلاح‌طلب مشغول نواختن آقای شهردار و گرفتن انتقام عدم انتخاب شهرداری دیگر در تهران هستند، حقوق بگیر همین شهرداری تهران بودند و با همین قلم هتاکانه و غیرمنطقی خود که امروز خواستار استعفای قالیباف است، به منتقدین او و از جمله انقلابی‌ترین چهره‌های انقلاب حمله می‌کردند و مورد عتاب مجموعه شهرداری تهران قرار نمی‌گرفتند که هیچ، بر آزادی عمل آن‌ها نیز افزوده می‌شد.

در همین ماجرای اخیر هم اگر مسئولان مذهبی و انقلابی شهرداری تهران نگاهی گذرا به مطالب مطرح شده از سوی اکثر همکاران فعلی مجموعه مطبوعاتی همشهری در اینترنت و شبکه‌های اجتماعی بیندازند، متوجه می‌شوند که چه مارهایی را در آستین می‌پرورانند.

روایت «م.ش»، خبرنگار بازداشتی‌ فتنه ۸۸ از اوضاع مطلوبش در روزنامه نزدیک به قالیباف

اگر محمدباقر قالیباف در سال‌های گذشته به تذکرهای دلسوزانه نیروهای انقلابی و حزب‌اللهی در زمینه عدم همراهی و همکاری با این طیف از افراد گوش می‌داد و زمینه را برای خارج شدن افراد انقلابی و جایگزین شدن نیروهای افراطی اصلاح‌طلب در مجموعه رسانه‌ای نهاد تحت هدایت خود به بهانه جذب حداکثری و تلاش برای به دست آوردن رای آنان فراهم نمی‌کرد، قطعا اکنون نیز شاهد نمکدان شکستن همین افراد در ماجراهایی نظیر طرح تکریم بانوان در شهرداری و همچنین آتش سوزی خیابان جمهوری اسلامی نبود. البته هنوز هم دیر نشده و فرصت برای جبران خطاهای گذشته است.