به گزارش خبرنگار “کاروانسرا” یادمان شاعر شهرراور مرآت راوری در پارک رشیدی در حال انجام است این طرح که شامل بنای یاد بود ،محوطه سازی فضای سبز و نور پردازی می باشد با شعرهای این شاعر که بر روی کاشی حک شده بر آن نقش خواهد بست . مرحوم عباس خزاعی راوری که مرآت تخلص می کرد ، در سال ۱۲۶۵ ه.ش در راور دیده به دنیا گشود کاری را برای خود بر گزید وبه آن علاقه داشت و درآن به درجه مهارت و استادی رسید ؛ نقاشی قالی بود که ازهم درآمیختن رنگ ها نقشی زیبا می آفرید مرآت در ضمن کار کردن از همان کودکی به واسطه نبوغی که در سرودن شعر داشت در حد توان از محضر استادانی در آن زمان به آن ها دسترسی داشت ، استفاده نمود و به فراگیری فارسی و عربی پرداخت تا بر معلومات خود و محتوای شعرش بیفزاید. نقش پردازی مرآت نیز یکی از عواملی بود که او را به درجه ی شعر و شاعری می کشاند و به هر حال چون این دو باهم هماهنگی دارند او شروع به سرودن و جمع آوری اشعارش کرد مرآت بیش از ده هزار بیت از سروده های خود را در دو مجموعه جمع آوری کرده بود که در سال ۱۳۲۰ ه.ش راور ناپدید شدند. بعد از چند روز یکی از مجموعه اشعار وی به دست آمد که فرزند وی مرحوم ((حمزه بزرگ نژاد)) آن اشعار را جمع آوری نموده است . مرحوم مرآت طبع و بیان روان داشته و قصاید جالب در مدح خاندان نبوت و ائمه ی اطهار (ع) سروده که خود بیانگرعشق و علاقه و اعتقاد شاعر نسبت به این خاندان می باشد. سرانجام مرآت راوری در سال ۱۳۱۰ هوش در سن ۴۵ سالگی دار فانی را وداع گفت و به سرای باقی شتافت ودر بوستان شهید رشیدی راور ( که در گذشته قبرستان شهدا نام داشته و بعدها قسمتی از آن به صورت مدرسه و قسمتی دیگر به صورت پارک درآمده است ) به خاک سپرده شد. تنها دو رباعی از کل رباعیات دیوان مرآت سالم به بدست آمده است .

(( اندر لب بام خانه ای شد طیری
بنشت وهمی کرد به هر سو سیری
با صاحب خانه گفت ، در این خانه
امروز تو بنشینی و فردا غیری
رفتم شب آدینه به صد وجد و سرور
بر عزم زیارت اهل قبور
بر لوح مزار دیدم این نقش غریب
هرکس که بیاید ز رحم رفت بگور ))