به گزارش “پایگاه اطلاع رسانی کاروانسرا” به نقل از “ایرنا”،پانزدهم ماه مه هر سال (برابر با بیست و پنجم اردیبهشت) برای بیش از ۸۰۰ هزار فلسطینی یادآور مصیبتی است که در سال ۱۹۴۸ میلادی (۱۳۲۷ خورشیدی) بر آنان رفت و هنوز دامنگیر بیش از ۱۲ میلیون فلسطینی در سراسر دنیا است.

۶۷ سال پیش اشغالگران صهیونیست در روزی که فلسطینیان «یوم النکبه» می خوانند؛ پس از یورش به ۷۷۴ روستا و شهر در سرزمین فلسطین و کشتار ۱۵ هزار غیرنظامی مسلمان و مسیحی، بازماندگان را به کرانه باختری رود اردن، باریکه غزه و کشورهای همسایه مانند سوریه، اردن و لبنان تبعید کردند.

بر پایه آخرین آماری که مرکز اطلاع رسانی فلسطین بیست و سوم اردیبهشت ارایه کرده است اکنون ۶ میلیون و یکصد هزار تن در فلسطین اشغالی ساکن و به همین اندازه بیرون از سرزمین مادری آواره اند. از این شمار، فقط پنج میلیون و ۴۹ هزار تن در آژانس امدادرسانی و کاریابی برای آوارگان فلسطینی (آنروا) پرونده دارند.

البته آوارگی فلسطینیان پیامد شکلگیری نخستین هسته های صهیونیسم در سال ۱۸۹۷ میلادی (۱۲۷۶ خورشیدی) در شهر «بال» سوییس و واگذاری قیمومیت فلسطین به بریتانیا و سپس صدور اعلامیه «بالفور» از سوی وزیر امورخارجه وقت انگلیس در سال ۱۹۱۷ میلادی (۱۲۹۶ خورشیدی) بود. سرانجام سازمان ملل متحد در سال ۱۹۴۷ میلادی (۱۳۲۶ خورشیدی) با قطعنامه ۱۸۱، فلسطین را به ۲ بخش صهیونیست نشین و عرب نشین تقسیم کرد.

کمتر از یک سال پس از آن بود که اشغالگران صهیونیسم که مهر تایید بر اشغالگری خود را نشانه ای از پشتیبانی کامل غرب می دانستند برای تحقق رویای دیرینه «صهیونیسم از نیل تا فرات» فصل تازه ای از کشتار و خشونت و اشغال را آغاز کردند؛ به گونه ای که فقط نزدیک به ۱۶۰ هزار فلسطینی عرب تبار در بخش های اشغال شده باقی ماندند.

** فلسطین؛ غصه ای که نباید نادیده انگاشت

داستان هفت دهه آوارگی فلسطینیان از آن زمان تاکنون همچنان ادامه دارد.

گرچه یکی از مهمترین تحولات تاریخ فلسطین دهم آذرماه ۱۳۹۱ رخ داد و طی آن ۱۳۸ کشور عضو سازمان ملل متحد به تشکیل دولت فلسطین و تغییر وضع آن از حالت نهاد ناظر به دولت ناظر غیر عضو رای دادند اما اوضاع ناگوار فلسطینیان همچنان ادامه دارد.

یکی از دلایل تداوم مشکلات، نامشخص ماندن برخی موضوع های کلیدی حتی در قطعنامه های سازمان ملل متحد است؛ چنانکه قطعنامه سال ۱۳۹۱ بر ضرورت حل و فصل عادلانه مشکل آوارگان فلسطینی، توقف کامل شهرک سازی ها، تعیین چارچوب حقوقی فلسطینی ها، برپایی صلح عادلانه و پایان «اشغالگری که از سال ۱۹۶۷ آغاز شده است»، تاکید می کند و می افزاید: باید گفت و گو میان ۲ طرف به شکل عادلانه، پیاپی و فراگیر آغاز و «۲ کشور مستقل کنار هم» تشکیل شود.

این قطعنامه بر تشکیل کشور فلسطین در مرزهای ۱۹۶۷ تاکید کرده است؛ یعنی همان سرزمینی که در سال ۱۹۸۸ میلادی (۱۳۶۷ خورشیدی) از سوی «یاسر عرفات» رییس پیشین تشکیلات خودگردان فلسطین، در الجزیره مورد توافق قرار گرفت و پس از آن، عرفات موجودیت رژیم صهیونیستی را به رسمیت شناخت. بنابراین اشغال دیگر بخش های خاک فلسطین حتی پس از قطعنامه سال ۱۹۴۷ و آوارگی فلسطینیان در روز نکبت و هفته های پس از آن تایید شده است.

از سال ۱۳۹۱ تاکنون با وجود یافتن جایگاهی تازه در ساختار حقوق بین الملل، در عمل تغییر چندانی در اوضاع واقعی فلسطین رخ نداده است.

گفت و گوهای میان تشکیلات خودگردان فلسطین و رژیم صهیونیستی به دلیل پافشاری این رژیم بر شهرک سازی و آزاد نساختن زندانیان فلسطینی مورد توافق اوایل پارسال به بن بست رسید.

توافق ۲ جنبش «آزادیبخش میهنی فلسطین» (فتح) و «مقاومت اسلامی فلسطین» (حماس) بر سر تشکیل دولت وفاق ملی (۱۳۹۳) ضربه ای جانانه به اشغالگران قدس زد که آنان نیز زهر خود را در جنگ ۵۱ روزه غزه خالی کردند.

در این میان، آتش و آوار و بدن های بی جان به جای مانده در ویرانه های بمباران شده باریکه غزه از اراده مردم فلسطین برای حق خواهی و پایداری نکاهید. در برابر، بسیاری از دولت های غربی که پیش از این به دلیل ادامه شهرک سازی ها و ناتمام ماندن گفت و گوها، از رژیم صهیونیستی انتقاد می کردند، جنگ افروزی این رژیم را بهانه ای برای اعمال محدودیت هایی هر چند ظاهری برای شرکت ها و نهادهای صهیونیستی قرار دادند.