به گزارش پایگاه اطلاع رسانی کاروانسرا؛ معدن اشکلی از جمله معادنی است که در شهرستان بهشت معادن ایران یعنی راور قرار گرفته است،معدنی که در سال ۸۴ با تعداد ۱۲۰ کارگر شروع بکار می کند و بعد از گذشت حدود ۸ سال در اسفند ۹۲ بدون هیچ دلیل قانع کننده ای تعطیل می شود و دهها کارگر نگون بخت را بیکار می کند.

در ادامه کارگران این معدن در جهت دفاع از حق پایمال شده و سلامتی از دست رفته خود با حضور در ادارات ذیربط و حتی استانداری و دفتر نمایندگانشان در مجلس، خواسته ها و اعتراض خود را مطرح می کنند و با جواب «چشم پیگیری می کنیم» مواجه می گردند.

حال بعد از گذشت یک سال و نیم از تعطیلی بی دلیل این معدن هیچ اقدامی از سوی مسئولان صورت نپذیرفته است و تنها دلخوشی و امید این کارگران استفاده از بیمه بیکاری بود که آن هم در شهریور ۹۴ به پایان می رسد چرا که مدت زمان قانونی استفاده از آن یک سال و نیم است.

قابل ذکر است کارگرانی که در همان زمان کارگریشان نیز از حقوق و مزایای کمتری نسبت به دیگر کارگران معادن خصوصی و دولتی برخوردار بوده اند و چندین سال جوانی و سلامتی خود را در این معادن صرف کردند با بی تدبیری و حفظ منافع سرمایه گذار بی کفایت این معدن(به هر قیمتی)، گوشه نشین خانه هایشان شدند و در این اثنای گرانی و مشکلات اقتصادی جامعه علاوه بر رنج و درماندگی در هزینه های زندگی باید کوله بار هزینه های درمان خود را نیز به دوش بکشند.

واقعاً جای سوال است اگر این سرمایه گذار توانایی و سرمایه اداره این معدن را ندارد پس این همه پافشاری برای نگه داشتن این معدن برای چست؟و یا شاید هم سرمایه گذار فکر کرده است این معدن ارث آبا و اجدادی اش است که هر وقت اراده کند کار کند و هر وقت هم سرش به دلش خوش نیامد تعطیلش کند و زندگی دهها کارگر را روی هوا بفرستد.

آنچه از شواهد و گفته های کارگران فلک زده برداشت می شود این است که این سرمایه گذار نه علم و دانش بهره برداری از این معدن را داشته و نه دلش برای بیکاری و اشتغال جامعه سوخته و نه اینکه به فکر رونق اقتصاد مملکت می باشد چرا که با ورود یک شرکت متقاضی در جهت راه اندازی مجدد این معدن از واگذاری آن اجتناب کرده است.

از طرفی باید پرسید مگر چه تفاوتی بین این معدن با معادن شهرستان های همجوار است که از آنها بهره برداری می شود و فقط این معدن است که به زانو در آمده است؟

باید از مسئولانی که به این معدن آمدند و با کارگران سیاه روی و نگون بخت آن عکس های سلفی گرفتند و قول ها دادند پرسید که اکنون شما کجایید که زندگی در حال فروپاشی تک تک این کارگران را ببینید؟

کجایید که ببینید چگونه کارگران این معدن در برابر کوچکترین خواسته های فرزندانشان شرمنده می شوند و چگونه ذره ذره جان می دهند و در برابر بلاهایی که این معدن به سرشان آورده قدرت مالی که به درمان خود بپردازند ندارند؟

در انتها نیز باید گفت که آقای سرمایه گذار خبرهای موثقی از این کارگران به گوشمان رسیده است که برای حفظ مناقع خود و اینکه معدن را فعال جلوه دهی با نیرنگ تعداد ناچیزی از کارگران را مشغول به کار نگه داشتی که خدا می داند برای چه منظوری و گرفتن چه امتیازاتی بوده است. و باید پرسید مگر چه برتری بین شما و این  کارگران است که اینگونه آنها را بازیچه و برده خود قرار داده اید!؟

انتهای پیام/