به گزارش پایگاه اطلاع رسانی کاروانسرا؛ قواعد و قوانین حاکم بر حوزه روابط و تعاملات اجتماعی پایه گذار هنجار هایی است که مبتنی بر اخلاق انسانی می باشند. هرگاه این قواعد و مقررات از مسیر سالم خود منحرف و با حقیقت و اصالت خود زاویه بگیرند دچار کجروی شده و یک هنجار و کنش اجتماعی به ناهنجاری و واکنش منفی اجتماعی تبدیل می شود.

تعاملات اجتماعی بر مبنای اصول و مبانی اخلاقی محکمی استوار شده اند یعنی به هر میزان که مبانی اخلاقی در آن ها ریشه دوانده و نفوذ کرده باشند هنجارها از قوام و پایداری و استحکام بیشتری برخوردار بوده و به تدریج تبدیل به فرهنگ و منش انسانی و سبک و سیاق زندگی می شوند.

گاه در فرهنگ اجتماعی خود از برخی افراد اعمال و رفتاری مشاهده می کنیم که نه تنها هنجارها را بر هم می زنند بلکه با زیر پا گذاشتن اصول اخلاقی باعث بروز خرده فرهنگ های نامانوس و غیر متعارف می گردند.

در این مجال قصد آن داریم به بررسی پدیده ای بپردازیم که شاید به ظاهر در چارچوبه اصولی که به آن اشاره کردیم قابل طرح نباشد زیرا همه ی ما با وضع موجود خو گرفته ایم و بیتفاوتی در قبال آن جامعه را به پذیرش اجباری یک رخداد ناهنجار سازگار نموده است.

بی شک همه ما بارها واژه «زمین خواری» را شنیده ایم و آن را پدیده اجتماعی شومی می دانیم که ناشی از سوء استفاده عده ای فرصت طلب از خلاء قانونی یا ضعف نظارت می باشد.

واژه زمین خواری بدلیل پیشینه طولانی آن برای جامعه چندان نامفهوم نیست ولی متعاقب آن وقتی با تخلفاتی همچون «کوه خواری»،«دریا خواری» و «کویرخواری» مواجه می شویم به یکباره عمق فرصت طلبی افراد هنجارشکن و غیرمسئول که هیچ حد و مرزی برای منفعت طلبی و سودجویی و تخلفات خود قائل نیستند را باور میکنیم، افرادی که با تصرف حریم قانونی دریاها ،کویر ها و کوهها در صدد آن هستند تا به منافع بادآورده نامشروع دست یابند. اما با همه آنچه که در بالا به آن اشاره شد ( که جا دارد به نحوی به تحلیل و تبیین ابعاد مختلف هر کدام پرداخته شود)، باز هم مطلب ما در اینجا چیز دیگری است.

یقیناً همه افراد برای یکبار هم که شده گذرشان به خیابان های شلوغ شهر افتاده و به هر بهانه ای در پیاده روی خیابان ها قدم زده اند و ناخودآگاه برای یافتن آدرس یا مراجعه به بانک یا اداره ای و یا حتی خرید کالایی ناگزیر شده اند دقایقی به قدم زدن در پیاده روها مشغول شوند. اگر شما هم روزی گذرتان به پیاده روهای شهر بیفتد آنچه بیش از هر چیز دیگری نظرتان را جلب خواهد کرد دقت و مراقبت از خودتان و رعایت احتیاط در مواجهه با اجناس متعدد چیده شده در پیاده روها می باشد.

گاهی تعرض به حریم پیاده روها آنقدر زیاد است که افراد ناگزیرند برای تردد از درون یک پیاده رو با حرکات زیگزاگی و آکروباتیک و گام های شتری همانند میدان مین و موانع ایزایی سیم خاردار حرکت کنند.

بله حدستان درست است، قصدمان طرح پدیده ی اجتماعی نامبارکی است که ما نام آنرا به تبعیت از ناهنجاری های فوق «پیاده رو خواری»می گذاریم، به نظر شما واژه بامسمایی نیست؟

بی شک اگر بپذیریم زمین خواری به معنی غصب اراضی ملی و دولتی و دریا خواری و کوه خواری تصرف عدوانی و غیر قانونی حریم منابع طبیعی محسوب می شوند که همگی جزء انفال و حقوق بیت المال می باشند پس تصرف و اشغال غیر قانونی پیاده رو ها را هم میتوان «پیاده روخواری» نامید.

به راستی آیا هرگاه پای یک مسئول یا مدیر عالی رتبه نظیر فرماندار و شهردار و دادستان در داخل موانع ایجاد شده در پیاده روها گیر کرده و به شدت به زمین خورده و دچار شکستگی دست و پا و ضربه مغزی شدند چاره ای اساسی برای این معضل و پدیده زشت اجتماعی که پایمال نمودن حق مردم و مصداق عینی غصب بیت المال می باشد، اندیشیده خواهد شد؟

تا آنجا که اطلاع داریم در فرهنگ دینی و حتی مشی و مرام انسانی ما برداشتن سنگی از جلوی پای مردم دارای اجر و پاداش بس بزرگی می باشد. واقعا کسب درآمد مشروع و روزی حلال با ایجاد مزاحمت و گرفتن حریم عبور و مرور مردم آنهم در یک پیاده روی سه، چهار متری هیچ سنخیتی ندارد.

طبعاً قانون گذار برای این گونه مزاحمتها تحت عنوان سد معبر عمومی چاره اندیشی کرده و براساس مقررات نظام صنفی به سهولت می توان با اینگونه ناهنجاریهای ساختار شکن مقابله کرد که لازم است مسئولین امر بویژه دادستانی، پلیس و اطاق اصناف در صورت مشاهده و عدم توجه به تذکرات برخورد قاطع نمایند.

اما در جامعه ی اسلامی که آموزه های دینی ما را به رعایت حقوق دیگران تشویق نموده است، نباید منتظر اعمال قانون باشیم ،همه ما وجدان داریم به قول معروف «وجدان تنها محکمه ای است که نیاز به قاضی ندارد»،ای کاش همه  ما در همه حوزه ها و روابط اجتماعی خود فارغ از اجرای مقررات به صورت خود جوش مجری قانون باشیم و آنچه برای خود نمی پسندیم برای دیگران هم نپسندیم.

عزیزان پیاده رو همانطور که از نامش پیداست محل عبور افراد پیاده است و افراد جامعه از شرایط جسمی و حرکتی متفاوت برخودارند، از افرد پیر و ناتوان گرفته تا کودکان و معلولان همگی حق استفاده از پیاده رو را دارند، بنابراین اشغال حریم پیاده رو توسط مغازه داران و یا تردد موتورسواران از پیاده رو پایمال کردن حقوق عامه ی مردم بویژه افراد معلول و ناتوان می باشد، خوب است خود را بجای آنها گذاشته و برای یکدیگر احترام قائل شویم.

حسین نخعی راد_کارشناس مسئول فرمانداری راور

انتهای پیام/